บทแผ่เมตตาทั่วไป (สัพเพ สัตตา)

บทแผ่เมตตาทั่วไป หรือบทสัพเพ สัตตา เป็นการแผ่ความปรารถนาดีไปยังสัตว์ทั้งปวงโดยไม่เจาะจง (อโนธิโสผรณา) ครอบคลุมทั้งมนุษย์ สัตว์เดรัจฉาน เทวดา และสัตว์ในภพภูมิอื่น เนื้อความมี 4 อาการหลักตามปฏิสัมภิทามรรค คือ ขอให้ปราศจากเวร ปราศจากความพยาบาท ปราศจากความทุกข์ และรักษาตนให้เป็นสุข หนังสือสวดมนต์ไทยมักเพิ่มวรรค "สุขิตา โหนตุ" (ขอให้มีความสุข) ไว้ต้นบท

อานิสงส์ของเมตตาตามพระบาลีมี 11 ประการ ได้แก่ หลับเป็นสุข ตื่นเป็นสุข ไม่ฝันร้าย เป็นที่รักของมนุษย์ เป็นที่รักของอมนุษย์ เทวดารักษา ไฟ ยาพิษ ศัสตราไม่กล้ำกราย จิตเป็นสมาธิเร็ว ผิวหน้าผ่องใส ไม่หลงทำกาละ และเมื่อยังไม่บรรลุธรรมสูงกว่าย่อมเข้าถึงพรหมโลก พระพุทธองค์ยังตรัสว่าเมตตาเจโตวิมุตติมีผลมากกว่าทานทั้งปวง

ใช้สวดหลังจบการสวดมนต์หรือนั่งสมาธิทั้งเช้าและก่อนนอน ต่อจากบทแผ่เมตตาให้ตนเอง และก่อนบทกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศล ในวัดหลายแห่งสวดเป็นภาษาไทยขยายความต่อท้าย เช่น "สัตว์ทั้งหลายที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่าได้มีเวรแก่กันและกันเลย…"

ข้อสังเกต: การแผ่เมตตาที่แท้จริงอยู่ที่การน้อมจิตให้เกิดความปรารถนาดีจริงๆ ไม่ใช่เพียงท่องบท จึงควรสวดช้าๆ พร้อมนึกถึงความหมาย บทนี้บางแห่งเรียก "บทแผ่เมตตาให้สรรพสัตว์" หรือ "เมตตาอัปปมัญญา"