บทแผ่เมตตาให้ตนเอง

บทแผ่เมตตาให้ตนเอง เป็นการตั้งจิตปรารถนาดีต่อตนเองก่อนเป็นอันดับแรก ตามหลักในคัมภีร์วิสุทธิมรรคที่ว่า ผู้เจริญเมตตาพึงเริ่มจากตนเองเพื่อใช้เป็นพยาน คือเมื่อเห็นว่าตนเองรักสุขเกลียดทุกข์ฉันใด สัตว์อื่นก็เป็นฉันนั้น จิตจึงจะแผ่เมตตาไปยังผู้อื่นได้อย่างจริงใจ เนื้อความขอให้ตนมีความสุข ปราศจากทุกข์ ปราศจากเวร ปราศจากความพยาบาท ปราศจากความลำบากกายใจ และรักษาตนอยู่เป็นสุข

อานิสงส์ของการเจริญเมตตาตามอังคุตตรนิกาย (เมตตาสูตร) มี 11 ประการ เช่น หลับเป็นสุข ตื่นเป็นสุข ไม่ฝันร้าย เป็นที่รักของมนุษย์และอมนุษย์ เทวดารักษา ไฟ ยาพิษ และศัสตราไม่ทำอันตราย จิตตั้งมั่นเร็ว สีหน้าผ่องใส ไม่หลงตาย และเข้าถึงพรหมโลกหากยังไม่บรรลุธรรมที่สูงกว่า

ใช้สวดต่อจากบทสวดมนต์ประจำวันหรือหลังนั่งสมาธิ ก่อนบทแผ่เมตตาทั่วไป (สัพเพ สัตตา) และก่อนกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศล นิยมสวดทั้งเช้าและก่อนนอน

ข้อสังเกต: หนังสือสวดมนต์บางฉบับมีเพียง 4–5 วรรค (ตัด อะนีโฆ โหมิ ออก) บางฉบับเพิ่มคำแปลไทยขยายความ เช่น "ขอให้ข้าพเจ้าพ้นจากทุกข์ภัยทั้งสิ้น" ทั้งหมดถือว่าเป็นบทเดียวกัน